Het verhaal van Hafida Dalaa

Hafida Dalaa werkt in Deurne-Noord en woonde er ook lange tijd. “Meer dan vijftien jaar werk ik in buurthuis Dinamo. Eerst als vrijwilliger, later als beroepskracht. Het buurthuis betekent heel veel voor mensen. Ze kunnen hier binnen springen voor een gezellige babbel. Je vindt hier altijd een luisterend oor. Mensen voelen zich hier welkom. Wat ik heel tof vind, is dat ze heel zorgzaam met elkaar omgaan. Dat is niet altijd even evident. Dinamo is een veilige plek voor hen. Samenleven, dat vinden we belangrijk in een buurt die zo verscheiden is, maar waar je toch veel kracht uit kan putten. Ik woonde lang in dezelfde straat, de Ten Eekhovelei. Helemaal in het begin was het wel wennen, ik kende hier toen niemand. Ik kreeg wel een goeiedag van de overburen, maar voor de rest… Via de school van de kinderen leerde ik mensen uit de buurt kennen. En al gauw maakte ik vrienden in de straat. Ik zie hen nog steeds. Mijn kinderen woonden hier heel graag. We hadden een grote tuin met achteraan een deurtje. Afspreken met kinderen van de buren was achter het muurtje veel spannender dan in de tuin zelf. Zo konden ze ook naar de parking van het Antwerps Sportpaleis. Vroeger was die nog heel rustig. De jongens gingen er sjotten, meisjes reden rond op hun fiets. Ik heb daar ook zelf leren fietsen, dat was een tof moment. In het begin voelde het aan als wonen op het platteland, met dat deurtje achteraan de tuin. Ik had zelfs mijn eigen moestuintje.”